طرفدارهای استادیوم رفتن زن ها حاضرند خواهر و مادر خودشان هم استادیوم بروند

– دانشگاه: اینایی که می‌گن دخترا برن دانشگاه حاضرن خواهر خودشون با پسرای غریبه برن تو یه اتاق بعد درشو ببندن اسمشو بذارن کلاس؟– حوزه علمیه: اینایی که می‌گن پسرا برن حوزه حاضرن بچه خودشونو شب تا صبح بفرستن با طلبه‌های غریبه تو حجره بخوابه؟– رستوران: من نمی‌دونم یه عده چطور غیرت‌شون اجازه می‌ده ناموس‌شون جلوی ۱۰ تا مرد غریبه بشینه ملچ مولوچ راه بندازه؟– سینه زنی: این درسته یه مشت جوون، پشمای سینه‌شون بریزن بیرون زنجیر بزنن، بعد ناموس ما بره قاطی این سیبیل کلفتا نصفه شب برگرده خونه؟– سینما: اونایی ادامه مطلب

برچسب: نویسنده: پرنیا کاظمی تاريخ: شنبه 3 مرداد 1405 ساعت: 18:45

هوا را از من بگیر موبایلم را نه

هوا را از من بگیر، موبایلم را نه!"نوموفوبیا"مخفف NO MOBILE PHONE PHOBIA به معنی ترس جدایی از موبایل یا در دسترس نبودن تلفن همراه است.گفته می‌شود این افراد نمی‌توانند، تلفن همراه خود را بیش از ۱۵۰ سانتی‌متر از خود دور کنند. افراد مبتلا به نوموفوبیا حتما قبل از خواب تلفن خود را چک می‌کنند و پس از بیدار شدن از خواب اولین کاری که انجام می‌دهند، برداشتن موبایل است.دکتر سمیرا وکیل‌ها ـ جامعه‌شناساعتیاد به ابزارآلات تکنولوژی به وسواس فکری، اضطراب و عدم اعتماد به نفس منتهی می‌شود. غالبا این افادامه مطلب

برچسب: نویسنده: پرنیا کاظمی تاريخ: شنبه 3 مرداد 1405 ساعت: 18:45

دوستت دارم را ارزان حراج نکنید

"دوستت دارم" را ارزان حراج نکنید

بچه كه بودم داييم هميشه از من ميپرسيد "چندتا منو دوست دارى؟" بعد بايد ثابت ميكردم كه زياد دوستش دارم. با مفهوم و كلمه ى بى نهايت آشنايى نداشتم و سعى ميكردم با مصداق بيرونى برايش توضيح بدهم. سعى ميكردم بيشترينى كه بلدم را بگويم. مثلا تا انتهاى آسمان! به تعداد شن هاى كف همه ى درياها و اقيانوس ها! به تعداد تمام ستاره ها... هميشه هم آخرش نگاهم ميكرد و ميگفت: "نه! كمه!" همين باعث ميشد فكر كنم دفعه ى بعد يك چيزى بگويم كه مثلا از تعداد شن هاى كف درياها هم بيشتر

برچسب: نویسنده: پرنیا کاظمی تاريخ: شنبه 3 مرداد 1405 ساعت: 18:45

چرا چهار هیچ شد؟

ادامه مطلب

برچسب: نویسنده: پرنیا کاظمی تاريخ: يکشنبه 12 تير 1401 ساعت: 11:37

حالِ ما اصلا خوب نیست!

دروغ چرا؟!
حال ما اصلا خوب نیست،
لطفا یک نفر آدمیزاد را صدا کنید بیاید مارا از آدم های رفته ِمان بتکاند...!
ما اینجا در قحطی نبود آدمی نشستیم ،،،
در را زد به گمانمان آمد که حضرت عشق است ،
بی حیا " یا الله " نگفته سرش را انداخت وارد قلبمان شد ;
او معشوق شد ما چوبش را خوردیم...!
حالِ ما اصلا خوب نیست ،
ما مدت هاست چوب "یا الله " نگفتن آدمی که آمد یکباره رفت را میخوریم!